Intentando contar el mundo

Jest już po zmroku, a ciasne korytarze sufickiego mauzoleum świętego Hazrata Nizamuddina Auliji w Delhi wypełniają tłumy ludzi spragnione mistycznych doznań. Alejki tego średniowiecznego labiryntu są prawdziwym bazarem, na którym sprzedaje się ubrania, chusty, muzułmańskie nakrycia głowy oraz symbole religijne związane z sufizmem. Główny dziedziniec mauzoleum, zwanego dargah zajmuje już spory tłum, a siedząca na marmurowej podłodze grupa muzyków zaczyna grać i śpiewać. Dwóch z nich gra na indyjskiej fisharmonii, a dwóch innych na bębnach tabla i dholak . Za głównym śpiewakiem pełne pasji wersy pieśni powtarza chór. Publika, składająca się z przedstawicieli różnych religii, reaguje bardzo entuzjastycznie, kołysząc się lekko w rytm muzyki. Część osób niczym w transie słucha muzyki z zamkniętymi oczami. Tak zaczynają się mehfil-e-sama , czyli spotkania muzyczne, na których tłumy doświadczają duchowych wrażeń i mistycznych uniesień dzięki sufickiej muzyce zwanej qawwali. Aby lepiej zrozumi...

Una pintada en Dharamshala (Himachal Pradesh) Escribo este texto en respuesta a varios artículos que he leído en internet sobre los mejores países para viajeros veganos. Desgraciadamente, muchos de ellos contienen ideas equivocadas que pueden confundir a los lectores. El último de esos listados que ha colmado el vaso de mi paciencia fue uno publicado por el portal  ‘Código Nuevo’  que enumera seis supuestos "paraísos veggie". Prefiero no explayarme demasiado sobre la elección de Israel como un país “vegan-friendly”. No me puedo imaginar un vegano viajando felizmente por un estado que está llevando a cabo una política profundamente fascista contra una parte de su población. No creo que haga falta recordar que el veganismo no es una dieta, sino una orientación política a favor de la empatía hacia todos los seres sintientes, lo cual incluye no contribuir al sufrimiento de esos seres. Pero Israel con su estrategia de  vegan washing  es otro asunto. En realidad quie...

Ratusz dzielnicy Gràcia z czarną wstęgą na znak żałoby Minęły już ponad trzy tygodnie od jednego z najczarniejszych dni w niedawnej historii Barcelony, w którym to piętnaście osób zginęło staranowanych przez furgonetkę prowadzoną przez terrorystę. Od tego czasu życie w mieście toczy się swoim normalnym biegiem, a twarze mieszkańców nie zdradzają nerwowości lub zmartwienia. Z kolei w mediach toczy się gorąca debata na temat zagrożenia terroryzmem, która dała podstawy do konfliktów na tle politycznym. Oficjalnie politycy deklarowali zjednoczenie w obliczu terroryzmu, oraz solidarność wobec ofiar, lecz w mediach od kilku tygodni padają liczne oskarżenia jednych wobec drugich. Obojętna wobec zamachu nie pozostała również społeczność muzułmańska i niestety również nieliczna lecz krzykliwa skrajna prawica. W poniedziałek 21-ego sierpnia na plaça Catalunya demonstrację przeciwko terroryzmowi zorganizowały liczne organizacje i stowarzyszenia muzułmanów w Katalonii. Ale zacznijmy od począ...