Barça wciąż wśród najlepszych w Europie po zwycięstwie z Atlético
1. Argument, że rzekomo Barcelona ogrywa słabeuszy lecz nie ma potencjału aby pokonać drużyny należące do europejskiej czołówki był zbyt pochopny. Być może Atleti nie jest rywalem na miarę P$G lub Realu, lecz nie raz udowodniło że stanowi trudny orzech do zgryzienia dla każdego, zwłaszcza na własnym stadionie. Mimo słabej pierwszej połowy, ekipa Hansiego Flicka pokazała dlaczego wciąż jest faworytem do wygrania tytułu ligowego i jedną z najlepszych drużyn na Starym Kontynencie. Oczywiście mecz w Paryżu obnażył braki w defensywie, a El Clásico dowiódł że również nad mentalnością należy popracować. Trzeba jednak przyznać, że wyniki tej pracy widać już teraz. Po dwóch bolesnych porażkach piłkarze Barçy absolutnie nie stracili pewności siebie i ograli zdecydowanie Alavés i Aston Villę, a wczoraj również zaciętych i gotowych na każde poświęcenie wojowników generała Cholo Simeone.
2. Hansi Flick, który w El Clásico przegrał pojedynek taktyczny z José Mourinho tym razem wykazał się doskonałą lekturą meczu i po raz kolejny udowodnił, że jest trenerem ze światowej czołówki. Niemieckiemu szkoleniowcowi można czasami zarzucić brak elastyczności w postaci bezkompromisowego stawiania na wysoką linię obrony bez względu na okoliczności i wynik, jednak w Madrycie świetnie zrozumiał na czym polegał problem jego piłkarzy w pierwszej połowie. Cholo Simeone zdecydowanie polecił swoim podopiecznym agresywnie naciskać na młodego i niedoświadczonego Briana Fariñasa, który wobec braku czasu i opcji oddawał piłkę do tyłu, do kolegów z obrony. W dodatku obie flanki były dla Atleti otwartą autostradą, gdzie świetni zawodnicy tacy jak Álex Baena co chwilę znajdowali bardzo dużo miejsca do szybkich kontrataków. Po jednym z nich przed utratą bramki uratował nas Joan García, w samą porę rzucając się pod nogi Juliana Álvareza, natomiast już w następnej akcji straciliśmy bramkę. Wprowadzenie na boisko Frenkiego de Jonga po przerwie było strzałem w dziesiątkę. Holender zagrał zdecydowanie wyżej, blisko Lamine’a Yamala i Fermína Lópeza, dzięki czemu zyskaliśmy na posiadaniu piłki. Wobec tak wzmożonej aktywności Barçy po prawej stronie, zarówno Baena jak i Alejandro Grimaldo wycofali się do obrony i coraz rzadziej znajdowali miejsce do kontrataków. W drugiej połowie Atleti stworzyło chyba tylko jedną okazję, którą zmarnował ponownie Julián Álvarez - bardzo krytykowany po wczorajszym spotkaniu zresztą.
3. Lamine, Fermín i Pedri wzięli na swoje barki odpowiedzialność za walkę o korzystny wynik i pokazali niezwykłą determinację. Nie akceptuję i nie rozumiem krytykowania Lamine’a za zmarnowane okazje lub absurdalne teorie o tym, że w ważnych spotkaniach nie pokazuje klasy. Lamine nie musi strzelać, żeby przesądzić o losach meczu, co udowodnił świetną asystą przy drugiej bramce Fermína, która przypomniała mi niektóre z lepszych asyst Leo Messiego. Fermín być może nie ma talentu Daniego Olmo, ale jego inteligencja i niezłomny duch walki sprawiają, że dziś jest w czołówce najlepszych pomocników na świecie. Andaluzyjczyk doskonale atakuje z drugiej linii, jest świetny w wysokim, agresywnym pressingu i reaguje błyskawicznie w polu karnym. W sytuacji, w której większość pomocników próbowałaby przyjąć lub zabrać się z piłką, Fermín strzela bez zastanowienia, tak jak to zrobił przy pierwszej bramce. Również Pedri przypominał wreszcie lidera drugiej linii Barçy, którym jest od lat. Można odnieść wrażenie, że łatwiej gra mu się bez dominującego w tym sektorze boiska Rodriego. Pozostaje nam liczyć, że obaj przyzwyczają się do gry razem tak jak w reprezentacji Hiszpanii.
4. Mimo braku fajerwerków dobre wrażenie wywarł na mnie ‘Antoni Gros’, czyli nowy ulubieniec fanów na Camp Nou - Anthony Gordon. Anglik miał przed sobą bardzo trudnego rywala, który po strzeleniu bramki nie zostawiał nawet kilku metrów miejsca, wobec czego Gordon skupił się na pomaganiu obrońcom i przetrzymywaniu piłki z obrońcami na plecach. Jego ciężka praca bez wątpienia przyczyniła się do ostatecznego triumfu Barcelony.
5. Kompletnie nieudany występ zaliczył nasz kapitan Raphinha, który po końcowym gwizdku sędziego był niepocieszony. Jednak jeden gorszy występ Brazylijczyka szczególnie mnie nie martwi, zwłaszcza że w ogóle nie dostawał podań i poruszał się w prawdziwej klatce obrońców Atleti. Miejmy nadzieję, że Rapha nie zagra teraz 180 minut gdzieś w Brunei i na Martynice w śmiesznych meczach towarzyskich i że wróci do Barcelony w jednym kawałku. Będziemy potrzebować jego bramek w następnych meczach. Oprócz Raphinhii nienajlepiej spisali się też młodzi Bernal i Fariñas, w których jednak bardzo wierzę. Najgorzej z całej drużyny wypadł João Cancelo, który kilkukrotnie popełnił ten sam błąd, który wytykaliśmy mu w poprzednich spotkaniach - zbyt impulsywnie ruszał do pressingu, przez co zostawiał wolne pole za plecami do kontrataków Atlético. Portugalczyka czeka ciężka praca nad tym aspektem gry na treningach. Jeśli poprawy nie będzie, mam wrażenie że po wyleczeniu kontuzji do pierwszej jedenastki wróci Xavi Espart.
6. Kwestia Juliana Álvareza: Nie rozumiem zachowania kibiców Atlético wobec Argentyńczyka, a jeszcze mniej rozumiem upór klubu z Madrytu, który latem zablokował jego transfer do Barcelony. Faktem jest że Julián gra w tym sezonie słabiutko, lecz otwarta niechęć i gwizdy ze strony własnej publiczności z pewnością nie pomagają mu w powrocie do wysokiej formy, przez co spada jego wartość rynkowa. Jeśli włodarze “materacy” zatrzymali Álvareza licząc że będzie błyszczał na boisku to dokonują prawdziwego sabotażu własnych interesów. Zadziwiające jest dla mnie, że nie chcieli go sprzedać nawet za ponad 100 milionów euro, a nawet woleli widzieć go u rywali zza miedzy w Madrycie niż w Barcelonie. Należałoby im przypomnieć, że David Villa i Luís Suárez wygrali dla nich mistrzostwo Hiszpanii odpowiednio w 2014 i 2021 po odejściu z Barcelony za pół darmo. Hipokryzja zarządu Atlético nie zna sobie równych.

Comentarios
Publicar un comentario